The Marches and Temple of Glemm

Na een hele dag te hebben gewandeld in de gietende regen, is de party verdwaald geraakt. In de verte zag je een vreemd licht dat niet veel beloofde maar althans meer dan je huidige situatie. Eenmaal daar aangekomen merkte je dat je niet alleen was. Na een ongemakkelijke kennismaking tussen enkele partyleden, heeft de party beslist om naar de naburige herberg te gaan.

In de herberg werden jullie hartelijk ontvangen door de waard en zijn vrouw. En terwijl ze hielpen met jullie af te drogen, vertelden zij over de mensen die de laatste tijd verdwenen in de aanhoudende regen.

Het duurde niet lang voor de dorpsleider langskwam om van jullie een enorme gunst te vragen. Onlangs was zijn zoon ook verdwenen en hij ging op van de zorgen. De party twijfelde even of ze deze gevaarlijke queeste wel wouden ondernemen en er brak zelfs bijna een gevecht uit. De belofte van een grote prijs en het besef dat er kracht zit in aantallen, zorgde ervoor dat ze toch toehapten. De volgende ochtend zouden ze op pad gaan.

Diezelfde avond heeft Thoorn via gebed aan zijn god gevraagd of de herberg veilig was. In zijn meditatie voelde hij dat er een ondode in de buurt was. Samen met Kromal, Dashawn en Tara ging hij op pad om deze te onderzoeken en uit te roeien. Het enige wat ze echter vonden was een vreemde kaars. Wanneer ze deze probeerde aan te steken, brandde er een fel groen licht dat al schreeuwend opvloog en verdween. Ze probeerden het licht nog te volgen, maar het liet geen sporen achter.

De volgende ochtend was de regen nog altijd niet opgehouden. In de vroege uurtjes vertrok de party richting de halfling tovenaar in het dorp voor meer info. Het was een vreemd persoon en dat was te zien aan zijn huis. Vooral aan de talrijke brandplekken in zijn werkgedeelte. Hij heeft voor heel de party een charm op de mantels en laarzen aangebracht zodat ze minder last zouden hebben van de regen. Er was een kleine ontploffing gebeurt, maar hij had daar blijkelijk al op gerekend. Toen hij terug op zijn benen kon staan, legde hij de route uit naar de tempel die hij 10 jaar geleden in het moeras had gezien. De enige plek waar iemand daar zou kunnen schuilen.

Onderweg naar de tempel, kwam de party een stel bullywugs tegen, waar de party snel werk van maakte.

De tempel was een vreemde piramide met enorme trappen aan elke kant. Bovenop was er duidelijk een hutje bij gebouwd. Ondanks de regen, konden de meesten wel een vreemde muziek horen spelen. Maar dit deed de party niets en ze marcheerden op hun gemak naar boven. Dashawn kwam als eerste boven aan om het spektakel te aanschouwen. Een vrouw met een torso bedekt in zwarte en gele schubben en vreemde slangenogen had een bloederig mes vast dat duidelijk juist het slachtoffer op het altaar had geslacht. Rond haar stonden 3 mannen verzonken in ritueel gebed. In 1 hoek van de kamer was een man een harp aan het spelen. In een andere hoek zat er een groep gevangenen vastgebonden. Na een snel gevecht, werden de gevangenen vrijgelaten. De man met de harp zonk ineen maar kon uiteindelijk toch wakker worden gemaakt. Het werd al snel duidelijk dat de harp had gezorgd voor de regen. Spijtig genoeg bleek deze kapot te zijn en Alruna kon het niet laten om hem in de fik te steken.

Wanneer de party vroeg achter de zoon van de dorpsleider, sprong er snel een jongen recht en rende naar de uitgang. Daar veranderde hij in een raaf en vloog weg. Iedereen was stomverbaasd, maar Kromal had nog snel een schot afgevuurd met zijn kruisboog. Het had de raaf moeten doden, maar toch bleef deze verder vliegen.

De party en de bevrijde dorpelingen lieten het hele gebeuren achter zich als zorgen voor een andere keer. De party twijfelde nog of ze de dorpelingen naar huis zouden begeleiden, maar ze bleven toch achter om de mysterieuze tempel te onderzoeken.

Kromal, Thoorn en Tara vernietigden het altaar van een of andere slangengod, maar zagen dat dit geen toegang verschafte. Na wat verder onderzoek en een ontmoeting met enkele krokodillen(en Kromal’s eerste zwemles), besloten ze dan toch om zich met brute kracht een weg naar binnen te banen.

Ze vonden een oude versleten kamer dat ooit een soort van slaapzaal geweest moet zijn. De meeste boeken en versieringen waren al lang tot stof vergaan en er was zelfs een roodbruine schimmel in enkele hoeken van de kamer te zien. Kromal herkende deze schimmel meteen door zijn jarenlange ervaringen ermee in de bergen. Dit was russet mold, een schimmel waarvan de sporen uitermate giftig waren. Gelukkig wist hij ook dat deze schimmel heel slecht tegen zonlicht kon. Op dit moment kregen ze het idee om de zilveren scales van Thoorn te gebruiken als een spiegel. Na een beetje coördinatie met behulp van Tara, lukte het om een kleine zonnestraal te richten op de schimmel.