Madness

Op de terugweg naar Littlemond, hoorden ze geritsel tussen de bomen en verscheen Meicoril op hun pad. Ze had hen gevonden, zei ze, dankzij een in gele gewaden geklede man genaamd Yel, die vertelde dat de rest van haar gezelschap in het bos was en dat ze een boodschap aan Tara moest doorgeven. Tara reageerde nogal verontrust op het nieuws. Verder op de terugweg ruimden ze ook nog een Yeti op en een wandelende reuzenpaddestoel waar ze naderhand wat stukjes van meenamen, net als een Fire Newt, en zijn Grung huisdier die met een Ice Mephit vochten.

Het was ondertussen laat geworden, en Vrouwe Verda wilde de avonturiers niet meer te woord staan, of belonen voor hun daden tot de volgende dag. Teleurgesteld trokken ze zich terug voor de nacht in de Drunken Dwarf.

Tara, die de hele terugweg nogal afwezig was geweest, bleek de volgende ochtend spoorloos verdwenen, net als Thoorn. De afscheidsbrief die ze had achtergelaten bleek met magie onleesbaar te zijn gemaakt.

Zonder aanknopingspunt had het weinig zin hen te gaan zoeken dus bezocht het deel dat overbleef van het gezelschap wederom het landhuis van de baron. Tot hun verrassing werden ze niet opgewacht door Vrouwe Verda, maar door de baron in eigen persoon (en een handvol wachters). De baron, die overigens duidelijk waanzinnig was, stond erop om de avonturiers niet te belonen voor hun goede daden, maar om ze mee te nemen naar zijn kerker waar ze hem konden helpen een ‘heks’ te ondervragen, de alchemiste Gerola die de ze de dag ervoor al hadden gezien toen Gerola weg van haar brandende huis werd gesleurd. Vooral Alruna, Dashawn en Kromal voelden er weinig voor om zomaar met de baron mee te gaan, maar lieten zich toch meevoeren door de wachters om niet nog meer het wantrouwen van de baron te wekken.

In de kerker/folterkamer aangekomen, vonden ze Gerola vastgebonden, maar voorlopig ongedeerd samen met Verda en een taai uitziende dwerg genaamd Gramnir die vermoedelijk dienst deed als wapenmeester of als hoofd van de wacht van Littlemond. Verda leek verrassend blij te zijn om de avonturiers hier te zien (in een kerker omgeven door wachters, en onvoltallig). De ondervraging van Gerola duurde maar kort, en hoewel het gezelschap pleitte voor de onschuld van Gerola, bleef de baron roepen voor het verbranden van de ‘heks’. Toen Meicoril bleef ingaan tegen het besluit van de baron, gebood hij helemaal buiten zinnen dat ze ook een heks was en dat zij en de anderen hetzelfde lot moesten ondergaan.

In de verhitte gesprek was het iedereen ontgaan hoe Verda een betovering op Kromal had gelegd en hem volledig in haar macht bleek te hebben. Wel vonden ze het vreemd dat Kromal ineens vóór het verbranden van de ‘heks’ was. Maar veel tijd om hierover na te denken hadden ze niet toen de discussie uitmondde in een gevecht en Kromal zijn voormalige strijdmakkers/vrienden aanviel. Verda toonde haar ware gedaante: die van een Succubus.

Op dat moment maakte het niemand nog uit of magie verboden was of niet en gooide Alruna en Meicoril alle remmen los. Tijdens het gevecht raakte Dashawn in paniek toen hij aan alle kanten omsingeld werd door Verda / de Succubus, Kromal die nog steeds vocht tegen de betovering die hem dwong zijn kameraden aan te vallen, en een onplezierige verrassing van een Mimic in de vorm van een tafel. Verda bleek taaier te zijn dan gedacht en toen Gramnir zag hoe ernstig de situatie was, bracht hij zijn hysterische baron in veiligheid en wierp zich ook in de strijd. Een van zijn slagen bracht Kromal weer bij zinnen en niet veel later blies Alruna de Succubus tegen de grond.

Nu de gemoederen waren bedaard, had Granmir de tijd om na te denken over wat er was gebeurd en over de vreemde toestand van de baron. Hij bedankte en beloonde de avonturiers om de baron te verlossen van de invloed van deze duivel. Hij beloofde ook dat de getroffen mensen zoals Gerola vergoed en de restricties op magie opgeheven zouden worden. De baron gedroeg zich afwezig en kinds en zou duidelijk langer nodig hebben om te herstellen van deze traumatische ervaring.

Nog steeds in afwezigheid van Tara en Thoorn, bekwamen ze in de Drunken Dwarf wat van de recente ontwikkelingen. Vervolgens gingen ze de stad in om wat waardevolle zaken om te zetten in goud bij de juwelier en de magiewinkel the Trick Sleeve die Meicoril eerder had bezocht. De eigenaar van de Trick Sleeve, Brinnie, bleek na een mooi aanbod van Kromal open te staan voor onderhandelingen en hoewel veel van de magische spullen hun aandacht trokken, had geen van hen voldoende geld om zich zo’n snuisterij aan te schaffen en vertrokken ze met iets beter gevulde geldbuidels. Behalve Kromal, die een paar zakken op de kop had weten tikken, waaronder één magische. Maar niet alleen dat. Brinnie bleek het symbool te herkennen op de magische steen die Kromal bij zich droeg, hij had het namelijk al op andere magische voorwerpen zien staan. En hoewel hij niet wist wat het betekende of waar het vandaan kwam, had Kromal nu, naast de mysterieuze grot, misschien een tweede aanknopingspunt voor zijn geheimzinnige zoektocht.